مرگ تدریجی یک رویا

همه چيز از غم هاي كوچيك شروع ميشه
همين كه دستات بلرزه و ليوان اب سُر بخوره
همين كه دره ورودي خونه رو محكم ببندي
همين كه يكي از دگمه ها ي پيراهن هروز جا بمونه
همين كه يادت نباشه كليدو كجا گذاشتي يا مدتي طولاني توي جمع حرف نزني
اين شروع فاصلست
بينِ خودتون و اميد مهم نيست چه اتفاقي در حالِ وقوعِ
شما نابودش كنيد
زندگي بدونِ نشانه هاي وابسته اش شبيه به مرگ تدريجي است
بوسيدن هروزه قبل از خروج از در براي كارهاي روز مره به اندازه ي فراموش نكردن سالگرد مهم است
مهم است