کرونا

آخر سال 98 و اپیدمی کورنا همه جا رو گرفته

روزها خیلی سختیه. خیلی سخت

منم مثل ابر بهار می بارم. پای راستم به شدت درد می کنه اما در حقیقت این قلبم که درد داره فقط می دونم غزل دقیقا یه فرشته از طرف خداست که مرهم تنهایی من باشه. متاسفانه اینجا هم دچار خودسانسوری شدم فقط خودم معنی این کلمات رو می فهمم و درد عمیقی که پشت تک تک این کلمات مخفی شده.

اسفند ماه اما هیچ شور و شوقی نیست

اسفند ماه و من چشمه چشمام جاری

اسفند ماه و دل من نگران از این کورنا لعنتی

اسفند ماه و درد عمیقی دور قلب من پیچیده و هر لحظه داره من رو داغون می کنه

اسفند ماه و خدا در نهایت سکوت داره ما رو تماشا می کنه

اسفند ماه و دل من پر از درد همیشگی

اسفند ماه و منم و یک عمر تنهایی